SHPRESËS

Poezi nga John Keats Kur ndanë vatrës sime fillikat ulemdhe mendime të vrerosura ma pushtojnë shpirtin në terr.Kur ëndrra jo të mira më fluturojnë para “syve të mendjes”dhe shkurrishtja e zhveshur e jetës nuk tregon asnjë lulëzim,shpresë e ëmbël, lulenishte flurore vërsho mbi muadhe flatrat e tua të argjendta tundmi mbi krye. Sa herë që endem, në natën që buis,ku degët e kokolepsura e zënë rrezen e shndritshme të hënës,a duhet shkurajimi nga dëshpërimi mendimet e mia t’i trembëdhe t’i zymtojë, duke larguar gëzimin e çiltër,të agëtijë dobët me rrezet e hënës nëpër çatinë me gjethe të rënadhe mbajë atë dëshpërim larg. Nëse zhgënjimi, prind i dëshpërimit,lufton që biri i saj të kapë zemrën time të pakujdesur.Kur, si një re, ulet mbi ajër,duke u përgatitur...