Unë vetë, jam ëndrra jote

6 September, 2026 - 22:42 Poezi nga Pablo Neruda Dhe tani je e imja, shplodhu në ëndrrën tënde brenda times,Dashuria, dhimbja dhe puna le të flenë tani,Nata vëhet në lëvizje nga rrotat e padukshmedhe ti pranë meje, e pastër, si qelibar i fjetur. Asnjë tjetër nuk do flejë me ëndrrën time e dashur,ti do ikësh, ne do ikim të shoqëruar nga ujërat e kohëve,askush tjetër nuk do udhëtoje hijen e saj me mua,vetëm ti, përgjithmonë e gjelbër,përgjithmonë diell, përgjithmonë hënë. Duart e tua kanë hapur grushtin delikatdhe lanë të rrëzohen pa drejtim, gjurmët e tyre të buta. Sytë e tu vetëmbyllen si dy krahë gri,ndërsa unë ndjek ujërat që t’i sjell,e që më çojnë në vazhdim. Nata, toka, era, përshëndesin fatin e tyredhe unë, jo...