Andrra ime

Poezi nga At Zef Pllumi S’asht fjala për andrrat që shofim na n’gjumë:sa pamje shpartalle, skelete pa brumë.Flluska sapuni me shkumbë.Kam fjalen për andrrat-dishire gjatë dite,që t’hedhin n’mendime vite me vite.Nji send un e dij:se njerzit ket andërr m’a quejn: utopi! Mbarë token e due, si fushen, si maletlivadh të qëndisun me lulet e lajlet,ku delet t’kullosin të qeta, pa frigënga bishat e egra s’i gjenë ndoj e ligë;ku bleta zukatse t’bajnë mjaltin nder hojeqë njerzt t’ambelsohen goje për goje. Due ajrin e pastër, pa tym e pa mjegull,ku syni t’shikoje gjithshkafen me rregull:ku n’qiellin e kaltër t’ket pëllumba perherëpa ju versulë flakurim ndoj skifter.Due njerzit, due popujt bashkuemun unjiMe ‘i sundimtare mbretneshë: dashni! Ket andërr ka pa shumëkush para mejen’epokat e tjera, çdo komb...