Faruk Šehić: Shëtitja nëpër Srebrenicë

Poezi nga Faruk Šehić Kur isha në Srebrenicë për herë të parëDuke depërtuar nëpër ajër për shkak të lebetisë i dendur si xhelatinëEcja nëpër qytet që është zhvendosur nën dheNë të më shumë kishte qen endacakë sesa njerëz në rrugëGjithçka që shihja shndërrohej në diçka tjetërShtëpia këtu nuk është shtëpi si kudo tjetërRentieri i saj është vdekjaFlora për mua ishte diçka e huaj, edhepse ngado që shkoj së pari i njoh bimëtAma gjithçka që shihja më tregonte se këtu kisha qenë goxha motiAq shumë fotografitë dhe imazhet televizive m’u kishin ngulitur në kujtesëForca e gravitetit ngadalëson hapat dhe gjuhënÇdo vizitë në këtë qytet është e barabartë me pelegrinazh, sidomos kur jenë të për herë të parë, atëherë je i mahnitur dhe i pagojëMe t’u kthyer...