Bota poetike e Aleksandër Pushkinit në “Rrugën Dimërore”

Në mes mjegullash të nxirahëna zhduket, hëna bredh.Mbi të trishtëmet rrafshiratrishtëm dritën ajo derdh.Udhës shkretë dimërorerend kjo trojka gjithnjë.Zile e kalit monotonemezi ndihet nëpër të.Seç më kap një mall riniekarrocieri kur këndon,herë gas çapkënërieherë mall ai më zgjon.S’shoh as zjarr e as kasollevetëm borë si pambuk.Dhe përtej shtyllat rrugoreduken, zhduken tek e tuk.Ah, ç’mërzitje… nesër, Ninë,tek e shtrenjta do të vi.Pranë zjarrit kur të rrimëtë të shoh me mall në sy.Dhe akrepi i sahatitdo vij’ rrotull me qetësiE mërzitshmja mesnatës’do na ndajë përsëri.Mërzi udhës dimërorekarrocieri zu dremitZile e kalit monotonehënë e mjegullt që ndrit. Pranverë, o kohëz dashurie,ç’më mbush plot me pikëllim.Sa mall sërish ti po më bienë shpirtin tim, në gjakun tim.Për mua gazi është i huaj…çdo ngazëllim e çdo shkëlqimmë sjell mërzi, më...