Robert Shvarc: O dashnija eme e andrrueme!

O ti, dashnija e eme e andrruemeke mbetun veç e gjallë në lotin tonë,ke mbetun si dëshira e plaguemendrydhë n’nji varrë të vjetër që më dhemb… Kush je, ku je, kur vjen e kur po shkon –pse shkon si vjen, e prap ti mue më lenn’nji terr të zi, ku drita nuk agon,n’nji vuejtje prore, që vuejtje t’tjera m’bjen. A thue kanë me kalue dhe shumë agimetue t’thirrë ndër andrrat, vash’e mallit tem,me shpresa që veniten si gjetht në vjeshtë?… A thue gjithmonë e trishtë kanga ime,Si kanga e bylbyl-qytetit n’gemka me tingllue n’kte shekull kaq të thjeshtë?!… ObserverKult —————————- Lexo edhe: LLAZAR SILIQI: NDËR SYTË E TU BURON SI DRITË DASHNIJA Ndër sytë e tu buron si dritë dashnija,ani se goja hesht, kur flasin...