“Njeriu dhe fytyr’ e vet” nga Andon Z. Çajupi, një pasqyrë e shpirtit njerëzor

23 September, 2026 - 23:00 Përmes ironisë dhe figurës së pasqyrës, Andon Z. Çajupi sjell një rrëfim mbi vetëkënaqësinë, të metat që njeriu refuzon t’i shohë dhe librat si pasqyrë e jetës së tij. Një njeri pa mënd në kokë,mburrej e lëvdohej vetë,pandehte me të vërtetëq’ish i bukur e s’kish shokë,ndaj ishte shum’ i gëzuar.Vërtet pasqyra s’kishte mëshirëta tregonte të shëmtuar.Po thosh: pasqyra nuk’ është e mirë.Nga kjo lajthitje që ta kërrejnëdhe të duket e vërteta,gjithë pasqyrat e shkretakur i shikon, e rrëfejnëme një fytyrëshumë të ndyrë.Që të mos shohë kurrë pasqyrë,ç’punoi miku?U ngre dhe ikulark, ndëpër araPër fat të keq, sheh përparanjë liqen të pashënuar,me ujë fort të kulluar.Ndë këta ujë kur u shikuau zemërua,se prap ju duk fytyrasi te pasqyra,Domethënë, me një fjalë,kjo...