Maxhun Osmanaj: të vjen nganjëherë…

Të vjen nganjëherë pakuptimësia si rrufeKur edhe koha humb rrugënN’orbitën e dritës së vetZhgënjimi dhe kaosi të shfaqenMe sy zgurdullues, plot frikë e trishtimTi provon ta kuptosh jetënSi mëkat, si dhuratë apo edhe si dënimTë vjen nganjëherë, kur edhe ngjyratE natyrës të mashtrojnë para syve tuajTë vjen nganjëherë një çast, kur askë s’e kuptonAskush nuk do të të ju kuptojëAty për aty, vdesim si mëkatarë të pashpallurÇ’shpjegim i jap zogut-bilbilit?!Kur e këndon një këngë, për mua, për tyTi nuk e dëgjon për një çastVallë, nuk ke timpan apo je i shurdhëruar?!E vret zogun, e vret degën, e vret kohën…Me këtë injorim të vërbëruarTi bie në një kurth, kur mendonSe bota rrotullohet rreth tejeDhe ti rrotullohesh rreth botës që të rrethonKrejt pa asnjë shpjegim…Por, kot e...