Asgjë s’është bash e jotja

Poezi nga Ezra Pound Mendtë tua dhe ti jeni Deti ynë Sargaso,Londra u trazua shkaku yt bash këto viteDhe anijet shpresëplota ta lanë këtë apo atë si shpagim:Idetë, thashethemet e moçme, cikërrimat e të gjitha gjërave,Zënkat e çuditshme për dije dhe çmimet e zbehta të mallrave.Mendjendriturit të kanë kërkuar – në mungesë të dikujt tjetër.Ti gjithmonë ke qenë e dyta. Tragjike?Jo. Ti e preferoje këtë si gjë të zakonshme:Një njeri i mërzitshëm që të mërzit dhe i nënshtruari i gruas,Një mendje mesatare – me nga një mendim më pak, secilin vit.Oh, ti je durimtare, të kam parë se si rrijeMe orë, ku diç ka mundur të ketë flluskuar.Dhe tash ti e paguan sall një. Vërtet, ti paguan për bukuri.Ti je person i njëfarë interesi, njeriu...