“Titaniku”, poezi nga Ndue Dedaj

Ka njëqind vjet që njerëzit venë te rrënojat e Titanikut,polumbarët zhytën në fund të detit për me zbuluetë hatashmen “kuti të zezë” – që kurrë s’u gjet,me enigmën e madhe si ndodhi apokalipsinga një ajsberg?Binte një violinë në bord – veshun dhe ajo me të zezasi nanat, motrat, bashkëshortet e atyneqë nuk e panë ma detin, se e mbollën me lule;nën dritën e hanës bie ajo violinë trishtimie shndërrueme në lot…Njëqind vjet që vemi tek ajo varrezë e ngrime detiani se në sytë tanë Titaniku mbytet përditë,edhe sot!… ObserverKult Lexo edhe: Ndue Dedaj: Semantika e shndritjes shpirtërore