Sabit Rrustemi: Mëkati që ndaj teje bëra

Udhës me korniza të blerta stinëshrrethuarhapat i kam harruaratij shtegut që m’sillte në prehërin tëndku hije m’bënin floktë e tua Qenka zhbërë fare dhe gardhi ku kërcejaku shpesh më grisej këmishaajo lëkurë e panxirë prej diellipër t’u shtrirë një grimë te rrënjët tua Ajo dridhmë e prekjeveende më trandëmadje dhe në ëndërr Sa këndshëm dukej ajo buzëqeshjenë sytë e miajo tufnajë flokësh që miklohej ndjenjashe prehje kërkonte poreve të këtij trupiqë drojshëm t’afrohetpas sa e sa kohësh E shijshme ishe për Zotinkur m’pikoje duarve e m’i lëngëzoje buzëtfundvjeshtave në të sosur Kujtimet e dikurshme ende vlojnëkëtyre shenjaveqë nuk i shlyejnë as motet Nuk jam më ai çapkëniqë edhe me hijen e vet shtyhejcili më parë do të afrohejtrupit të të katrrisej S’di pse t’i shprush...