Poezi nga Ibrahim Rugova: O kujt t’i falem n’këtë orë t’vështirë

Me varg në shpirt m’çeli pranvera.Desha t’jetoj gjithmonë i neshtë.Më bëhet se do të vajtoj përhera,Kur po hyj me të madhe në vjeshtë. Ah, stinë e verdhemtë, stinë e veniturVallë, Ty të mallkoi mëma -natyrë?Që bashk t’shkrihemi kështu t’nemitur,Mos jemi të mjerë në krijatyrë? Po ëndrrove me këngë të rritesh,Dhe ajo jetës përpara t’i flasë.E di. Me dëngë plot do t’goditësh.E ngado të endesh veç do të vrasë. A thua Zoti i madh diti të gjykojëQë njomakët të kalben shi në vrug.Apo secili barrën e vdekjes të peshojëN’zjarr të heshtjes i vetmuar si murg? I ngopur me të vërtetën në gji,Vëllau im dole n’mesin me erë.Mbi fytyrën e re t’ra nji vel i zi –T’nxuer e t’futi n`kuvli përherë. O kujt t’i falem n’këtë orë...