Sabit Rrustemi: Këtë zemër vetëm mos e lë
Poezi nga Sabit Rrustemi andej dritares jeshtegut të ngrirë prej borenën flokët e blerta të pishavee brenda s’hyn a unë që nga mesnata e vjemee parvjeme presmosardhjen filli i kujtesësndizet dejve e s’shuhetderi në pikën e fundit të gjakuttë frymësasaj fryme që ende s’u tha e tëra buzëtqë moti e kanë harruar shijen e puthjesasaj lëkure ngjyrëzjarriqë t’sosë si acarii kësaj stine që ma solle pas vjeshtës mes kockash dikulëpihet gjuhae nuk nxjerr zëmësa ti lëvizi së paku gishtatato maje të butatë buta e dridhshmeporeve që thithin dritëajër dhe pak jetë të mbeturpalpetave të shpresës që dritëzon këto dritëza sysh nën vetulla po i heqe po i vë shtegut që e erripjesa e zezë e ditës sall nisue gjallë ndihukudoqofsh trupin tim gjithandejhapësirës sate e...
Burimi:
kultplus.com