Ajne Ibërhysaj: Këtij qielli nuk i përshtatem…

Sot, qielli ka veshur lëkurën time.Retë, si zogj pa flatra,flenë mbi qepallat e syve,lundrojnë në detin e qetësisë sime,duke kërkuar një çast ngrohtësie për ta blerë. Sot, dita nuk është ditë.Më ngjan si një hije që ledhaton rrudhat e revedhe qesh me sytë e dallëndyshes që endet pas dritës.Dielli është vetëm një monedhë e fshehurnë xhepin e një endacaku të humbur rrugëve,që rri aty, duke pritur – si unë. Që ti të më pikturosh agun e zjarrtnë telajon e syve të tu… Fjalët ecin zbathur mbi çatitë e shtëpive, askund nuk dëgjohet zëVeç klithma zogj që ikin as vet nuk e dijne ku do i degdise kjo stinë e vjeshtës.Përbihen nga dhimbjet me mish e me shpirt.Kjo ditë me shi, a e di si më...