Robert Frost: Rruga që s’e mora

Poezi nga Robert Frost Dy rrugë në një pyll të verdhë u ndanë,E mjerisht të dyja s’munda t’i shkelëE si një udhëtar, ndenja pashë matanëGjatë sa munda përmbi njërën anëDeri ku rruga epej ne drizën dredhë; Pastaj zgjodha tjetrën, drejt sa s’kish,E mbase më e mirë m’u duk për sa kujtoj,Se rruga e blertë do shkelur dyfish;Megjithëse ai rrugëkalim sa ishI kish rrëgjuar në të vërtetë njëlloj, Dhe njësoj atë mëngjes rrugët u shtrinëGjethet s’i kish nxirë ende asnjë hap.Eh, e lashë të parën për tjetër stinë!Edhe pse duke ditur si rruga rrugës i prin,Vështirë se do mund të kthehesha prapë. Me një psherëtimë do e tregoj këtë punëKohë e mote larg nga tani, po që:Dy rruga u ndanë në një pyll, dhe unë—Ndoqa atë...