Nuk ngopem aspak duke të parë, jo… oh, sa i pikëlluar jam!

Letra e Juan Rulfos drejtuar Klara Apariso: Vogëlushe: Do të dish diçka? Më në fund, arrita të dalloj se sa të ëmbël qenkan sytë e tu. Jo më parë se dje pashë në ëndërr se po të puthja sytë, pak mbi qerpikët, dhe ndjeva shijen e sheqerit në gojë; as më shumë e as më pak, të atij sheqerit që hanim në kuzhinë, fshehurazi nga nëna, kur ishim fëmijë. Gjithashtu arrita të marr vesh se të dyja faqet, e djathta dhe e majta, paskëshin një aromë pjeshke, ndoshta sepse ua jep zemra atë shije. Epo, sidoqoftë, çështja është se a mund të gjej kohë të të shoh përsëri? Nuk ngopem aspak duke të parë, jo… Oh, sa i pikëlluar jam! Dje të kisha në mendje,...