“Shtëpi ëndrrash”, poezi nga Neviana Shehi

Kur fëmijët në mëngjesfërkuan sytë nga çudiadhe lëshuan një kor britmash gëzimikuptuan se kishin fjeturnë një shtëpi prej ëndrrashnë anën e majtë tënjë pylli dëborë. Muret e kaltër të ndërtuarprej dëshirash të pa treguaravezulloninndërsa çatia prej psherëtimashdhe britmash entuziazmi ndriçonte e tëra. Ajo shtëpi s’ishte më e vjetërajo shtëpi ishte veshur me ëndërredhe gjeli i tymit në maje të oxhakutose tymtarisiç i thoshte gjyshja ime e mençurbuzëqeshte si rralle ndonjëherë. Shkëlqente bora nëndritën e fortë të mëngjesitdhe pse drurët e rënde kërcisnin nga peshaedhe ato i kishin zgjuar britmat e fëmijëvendaj e flakën për ca çasteseriozitetin e tyre të njohur prej drush. Në mbrëmjen që pritej të vinteishin po ataqë i lejuan burrat e vegjël të krishtlindjevet’i dekoronin degët e tyre me dritalodra dhe çokollata...