Rrëfimi i Viktor Zhustit për jetën, rininë dhe pasionet: Pse nuk kam frikë nga vdekja

Nga Ilda Lumani Zilja e telefonit bie pesë herë… Viktori nuk e hap! I çoj një mesazh. Menjëherë më përgjigjet. “Flasim, për gjithçka, veç jo për intervistë. Dakort?”. “Po për motin?”, – i them… Pas një jave kur edhe intervista kishte përfunduar, dhe ai si një merakli i madh ma sjell në dorëshkrim (sepse këtë herë edhe kompjuteri ishte treguar kapriçoz si ai), më thotë gati në mënyrë urdhëruese, me buzeqeshjen e tij nuk e merr vesh 100 përqind nëse është e vërtetë, gjysmë e vërtetë, në gjendje të lirë, apo ironike, – “kjo është intervista e fundit që të jap”! Në fakt, nuk është aspak pesimist për kohën që ikën. Përkundrazi! E jeton jetën në një mënyrë të adhurueshme. Me një rregull strikt, ushqehet...