Nazim Hikmet: Vajzë e vogël nga Hiroshima

Nazim Hikmet Poezi nga Nazim Hikmet Hapmani derën, jam unë…trokas në derën e të gjitha shkallëvepor askush s’më shehsepse fëmijët e vdekur, askush s’arrin t’i shohë. Jam nga Hiroshima dhe atje kam vdekurshumë vite më parë. Shumë vite do të kalojnë.Isha shtatë vjeçe, atëherë: edhe tani jam po aq,sepse fëmijët e vdekur nuk bëhen të mëdhenj. Kisha flokët të shndritshëm, zjarri m’i përzhiti,Kisha sy të bukur, të kthjellët, zjarri m’i qelqoi.Një grusht hi, kjo jam unë tanisepse hirin pastaj e shpërndau era. Hapmani derën; ju lutem, jo për muaSepse mua nuk më duhet më as bukë as oriz:nuk kërkoj më as edhe sheqer:një fëmije të djegur si një gjethe e thatë s’i duhet më. Ju lutemi më vini një firmë këtu,ju lutem ju njerëzve të...